Lani'nin kırk altı korkusu vardı ve hepsini numaralamıştı.

Korku 1: derin su. Korku 2: derin suyun altında ne olduğu. Korku 3: derin suyun altında ne olduğunu hiç öğrenememek. Liste böyle gidiyordu; yengeçlerin yan yürümesi on ikinci sıradaydı, Nene Pua'nın tek dişiyle güldüğü zamanlar yirmi birinci, karanlıkta kendi nefesini duymak otuz dördüncü.

Kırk yedinci korku o sabah, Çıplak Resif'in ortasında, ayaklarının dibindeki gelgit havuzuna bakarken doğdu.

Hiçbir ruh beni seçmezse.

Deniz, yılda bir kez yaptığı gibi, gece boyunca geri çekilmişti. Halka'nın bütün adaları bu sabah biraz daha büyük, biraz daha çıplak görünüyordu. Tavi'nin kuzeyinde, normalde dalgaların altında yatan dış resif şimdi güneşin altında parlıyordu: pembe mercanlar, yosun saçlı kayalar, ve yüzlerce küçük havuz. Her havuzun başında, o yıl on iki yaşını dolduran bir çocuk duruyordu.

Kurallar basitti. Üç saat. Deniz geri gelene kadar beklersin. Bir ruh havuzdan çıkar ve sana dokunur. Dokunmazsa, boş dönersin.

Kimse boş dönmek istemezdi. Boş dönenlere bir yıl boyunca “kuru havuz” denirdi, ve Tavi gibi küçük bir adada bir yıl, sonsuzluk demekti.

Lani yağmurluğunun yakasını çenesine kadar çekti. Sarı yağmurluk ona üç beden büyüktü; annesinindi. Güneş tepedeydi, yağmur yağmıyordu, ama Lani yağmurluğu çıkarmayı düşünmemişti bile. Yağmurluk bir zırhtı. Biraz da çadır.

“Lani!” diye bağırdı biri soldan. “Lani, bak! Bak bak bak!”

Toma'ydı. Üç havuz ötede, yırtık şortunun içinde zıplıyordu. Ayaklarının dibinde, beyaz köpükten yapılmış, yumruk büyüklüğünde bir şey dönüp duruyordu. Dikenleri vardı. Dikenleri köpük baloncuklarıydı ve her biri güneşte gökkuşağı gibi parlıyordu.

“Köpük kirpisi!” diye bağırdı Toma. “Benim! Beni seçti! Daha ben ona bakarken çıktı, Lani, düşünebiliyor musun, bana bakarak çıktı!”

Kirpi Toma'nın ayak bileğine sürtündü. Toma'nın sol önkolunda ince, mavi, dalgalı bir çizgi belirdi, sanki biri mürekkebe batırılmış bir tüyle çizmiş gibi. İlk gelgit çizgisi.

Lani gülümsemeye çalıştı. Gülümsemesi yüzünün yarısına kadar gidip geri döndü.

“Çok güzel,” dedi. “Adını ne koyacaksın?”

“Bıdık!” dedi Toma hiç düşünmeden. Sonra durdu. “Dur, köpük kirpisi neyle besleniyordu? Kahkaha mı? Kahkaha. Tamam.” Kirpiye eğildi, ciddi bir yüzle sordu: “Bıdık, balıklar neden okula gitmez?”

Kirpi bekledi.

“Çünkü zaten okul hâlinde yüzerler!”

Bıdık'ın dikenlerinden biri sönük bir pıt sesiyle patladı.

“Tamam, o kötüydü,” dedi Toma. “Daha iyisini bulurum. Bulurum, değil mi Lani? Bana gül. Lani, bir kere gül.”

Lani güldü, çünkü Toma'nın yüzü komikti. Bıdık bir diken daha şişirdi.

* * *

Bir saat geçti.

Resifin her yerinden sesler geliyordu. Bir kızın havuzundan tuz kristallerinden yapılmış bir yengeç çıktı. Bir oğlanınkinden yeşil yosundan örülmüş bir yılan. Bir başkasınınkinden su damlasından bir balık, havada yüzüyordu, sanki hava da denizmiş gibi. Çocuklar ağlıyor, gülüyor, kollarını birbirine gösteriyordu. Çizgiler. Bir çizgi, bazen iki.

Resifin batı ucunda, Ruamo'dan gelen çocukların durduğu yerde, birden herkes sustu.

Bir havuzdan, havuzdan çok daha büyük bir şey yükselmişti. Yassı, geniş, kanat gibi yüzgeçleri olan bir manta. Rengi fırtına öncesi gökyüzü gibi koyu griydi ve kanatlarının kenarında minik şimşekler dolaşıyordu. Manta havaya kalktı, bir kez dönüp başının üstünde süzüldü, sonra uzun boylu, saçının yanları kazınmış bir oğlanın omzuna kanadının ucuyla dokundu.

“Fırtına mantası,” diye fısıldadı biri. “İki çizgi! Bak, iki çizgi birden!”

“Teo,” dedi bir başkası. “Ulu Mere'nin torunu. Tabii ya.”

Lani oğlanı uzaktan izledi. Teo kolundaki iki çizgiye bakıyordu, ama yüzünde sevinç yoktu. Daha çok, sınavdan geçtiği için rahatlamış biri gibiydi. Ya da sınavın asıl şimdi başladığını anlamış biri gibi.

Halka'nın dokuz adasından çocuklar her yıl buraya gelirdi, çünkü Çıplak Resif yalnızca Tavi'nin kuzeyinde açılırdı. Tavi'nin bundan başka övünecek bir şeyi yoktu. Yılın üç yüz altmış dört günü kimse Tavi'yi hatırlamazdı; bir günü herkes Tavi'ye gelirdi.

Lani'nin iki havuz sağında, iki örgülü, ufak tefek bir kız ağlıyordu. Kelea'dan geliyordu galiba; elleri tuz tavalarında çalışanların elleri gibi çatlaktı. Havuzundan az önce tuz kristallerinden bir serçe çıkmış, kızın omzuna konmuştu. Kız ağladıkça serçe parlıyordu.

“İyi misin?” diye sordu Lani.

“Ağlamıyorum,” dedi kız, burnunu çekerek. “Yemek veriyorum.”

Serçe çıt diye öttü, kızın yanağındaki damlayı gagasıyla aldı. Kız hıçkırarak güldü, sonra yeniden ağladı. Serçe daha da parladı.

Lani, gözyaşıyla beslenen bir ruh olduğunu biliyordu, tuz ruhları böyleydi. Ama bunu ilk kez yakından görüyordu. Ne kadar kolay, diye düşündü. Ağla, karnı doysun. Bir an kendi havuzu için ağlamayı düşündü. Belki bir tuz ruhu duyar, gelirdi. Denedi. Gözleri sadece kaşındı.

Sonra Lani kendi havuzuna baktı.

Havuz boştu. Küçük, yuvarlak, dibinde bir avuç beyaz kum ve kırık bir deniz kabuğu. Bir saattir aynı kabuk. Lani kabuğa, kabuk Lani'ye bakıyordu.

“Lütfen,” dedi Lani havuza, sesini kimse duymasın diye. “Lütfen. Herhangi bir şey. Yosun bile olur. Yosunu severim. Pek sevmem aslında, ama severim.”

Havuz cevap vermedi.

Korku 47: hiçbir ruhun beni seçmemesi. Lani bunu kafasında yazdı, altını çizdi, sonra bir kez daha çizdi.

* * *

İkinci saatin sonunda resifin yarısı boşalmıştı. Ruhunu alan çocuklar kıyıya, ailelerinin yanına yürüyordu. Kıyıda Tavi'nin bütün köyü toplanmıştı: davullar, çiçek kolyeler, kızarmış balık kokusu. Bu akşam bağ şöleni olacaktı.

Toma, Bıdık'ı avucunda taşıyarak yanına geldi.

“Gelsene,” dedi. “Daha zaman var, ama... Lani, belki bu yıl değildir. Herkes boş dönebilir. Benim kuzenim iki kere boş döndü, şimdi üç çizgisi var.”

“Senin kuzenin yalan söylüyor,” dedi Lani. “Bir çizgisi var. Diğer ikisini kömürle çiziyor.”

Toma bunu düşündü. “Evet,” dedi. “Doğru.”

Bıdık hafifçe parladı. Lani'nin cümlesi, onun bile bilmediği bir şekilde komikti.

“Sen git,” dedi Lani. “Ben bekleyeceğim. Son dakikaya kadar.”

“Su,” dedi Toma.

“Biliyorum.”

“Hayır, Lani. Su.”

Lani başını kaldırdı.

Deniz geri geliyordu.

Gelirken ses çıkarmıyordu. Büyük dalgalar yoktu, köpük yoktu. Sadece resifin dış kenarındaki havuzlar birer birer doluyor, birer birer gümüş bir aynaya dönüşüyordu. Su ayak bileği hizasında, sessizce, bir kedinin sokulması gibi ilerliyordu.

Lani kıyıya baktı. Kıyı, iki yüz adım uzaktaydı. İki yüz adım, ayak bileğine kadar suda. Sonra dize kadar. Sonra beline kadar. Resifin ortasında bir yerde, eski bir kanal vardı; orada su bir çocuğun boyunu geçerdi.

Korku 1: derin su.

“Gel,” dedi Toma, elini uzatarak. “Hadi. Şimdi.”

Lani'nin bacakları onu dinlemedi.

Bu yeni bir şey değildi. Her yıl balık sezonunda olurdu, babası onu kanoya bindirmeye çalıştığında. Her yaz çocuklar lagünde yüzerken olurdu. Su yükselince Lani'nin bedeni bir kaya gibi olur, kendine ait olmaktan çıkardı. Dişleri birbirine vurmaya başlardı. Lani dişlerini saymaya başladı. Bir, iki, üç...

“Lani!”

Su ayak bileklerini geçti.

Ve havuzun dibindeki kırık kabuktan, ince bir duman yükseldi.

Önce Lani bunu buhar sandı. Güneş altında ısınan suyun çıkardığı o hafif titreşim. Ama duman dağılmadı. Kıvrıldı, toplandı, kendi üstüne katlandı. Bir avuç kadar oldu. Sonra iki kulak çıkardı. Sonra ucu dağılıp yeniden toplanan bir kuyruk. Sonra, en son, iki küçük, soluk sarı ışık: gözler. Uzaktaki bir fenerin sisin içinden görünen ışığı gibi.

Bir tilki. Avuç kadar, gri-beyaz, sisten bir tilki.

Tilki havuzun kenarına tırmandı, Lani'nin çıplak ayak parmaklarını kokladı. Sonra başını kaldırdı ve Lani'ye baktı. Ve Lani, bu bakışın içinde tuhaf bir şey gördü: açlık. Bir yavru kedinin süt kâsesine baktığı gibi bir açlık.

Tilki burnunu Lani'ye doğru uzatıp derin bir nefes aldı.

Lani'nin göğsünden bir şey çekildi.

Acıtmadı. Daha çok, sabah uyanınca bütün gece göğsünde duran ağır bir yorganın kaldırılması gibiydi. Dişleri birbirine vurmayı bıraktı. Bacakları yeniden onun oldu. Su dizlerine ulaşmıştı, ve Lani suya baktı, ve suyun sadece su olduğunu gördü. Islak. Biraz soğuk. Hepsi bu.

“Ha,” dedi Lani.

Tilki küçük bir hıçkırık sesi çıkardı, sonra minnacık bir hapşırık: fu! Burnundan bir tutam sis fırladı ve havada dağıldı.

Toma'nın gözleri tabak gibi açılmıştı. “Bu... bu ne?”

“Bilmiyorum,” dedi Lani. Kendi sesi ona yabancı geldi: sakin, hatta biraz sıkılmış. “Ama beni seçti galiba.”

Eğilip tilkiyi aldı. Ağırlığı yoktu, ama soğuktu, sabah sisinin soğukluğu. Tilki onun avucunda bir kez döndü, kıvrıldı, ve hemen uyudu.

Sonra Lani yürüdü.

Dizine kadar suda yürüdü. Beline kadar suda yürüdü. Eski kanala geldiğinde Toma bağırdı, “Oradan değil!” ve Lani, hiç düşünmeden, tilkiyi başının üstüne kaldırdı ve kanala daldı. Ayakları dibe değmedi. Değmesine gerek yoktu; Lani yüzmeyi biliyordu, her Tavi çocuğu gibi bilirdi, sadece bugüne kadar hiç yüzmeye izin vermemişti kendine. Dört kulaç attı, karşı kenara çıktı, öksürdü, ve güldü.

Güldü, çünkü bu çok saçmaydı. On iki yıl boyunca kendisini boğacağını sandığı şey, dört kulaçtı.

Kıyıdaki kalabalık susmuştu.

Davullar durmuştu. Kızarmış balık kokusu bile durmuş gibiydi. Bütün Tavi, on iki yıldır kanoya binmeyen, lagüne ayağını sokmayan, bir keresinde bir su birikintisini görünce eve geri dönen Lani'nin eski kanaldan yüzerek geçtiğini görmüştü.

Birileri fısıldaşıyordu. “O ne taşıyor?” “Bir pus ruhu mu?” “Pus ruhu öyle olmaz ki.” “Kolu, bakın kolu...”

Lani sol önkoluna baktı. Islak, güneşten biraz yanmış, ve bomboştu. Çizgi yoktu. Tek bir ince mavi çizgi bile.

Garip, diye düşündü, ama korkmadı. Korku, sanki başka birinin cebinde unutulmuş bir şeydi.

Lani kıyıya çıktığında, yağmurluğundan sular süzülüyordu. Babası Keo kalabalığın ön tarafında duruyordu, iri elleri yanlarında, yüzü bembeyaz. Nene Pua onun yanındaydı, ağzındaki kuru yosunu çiğnemeyi bırakmıştı.

“Baba,” dedi Lani. “Bak. Ben de aldım.”

Avucunu açtı. Tilki uyanmış, sarı gözlerini kırpıştırıyordu.

Babası ona değil, onun arkasına bakıyordu.

Lani döndü.

Kalabalık ikiye ayrılmıştı. Ortadan, inci boncuklu bir bastona dayanarak, çok yaşlı bir kadın yürüyordu. Beyaz saç örgüsü beline kadar iniyordu. Gözleri buğuluydu, sanki hep biraz uzağa bakıyormuş gibi. Yanında, kabuk çerçeveli yuvarlak gözlükleri olan, yumuşak yüzlü bir adam vardı.

Gelgit Meclisi'nin başı, Ulu Mere. Ruamo'dan, çocukların bağını görmek için gelmişti. Torununun bağını.

Ulu Mere Lani'nin önünde durdu. Bastonunu kuma sapladı. Eğildi ve buğulu gözleriyle tilkiye baktı. Uzun süre baktı. O kadar uzun ki, Lani'nin kolları ağrımaya başladı.

Sonra yaşlı kadın doğruldu ve yalnızca Lani'nin, yanındaki gözlüklü adamın ve belki Nene Pua'nın duyabileceği bir sesle konuştu.

“Sis tilkileri altmış yıl önce bitirilmişti,” dedi. “Hepsi. Annem son yuvayı kendi eliyle tuza gömdü.”

Gözlerini Lani'ye kaldırdı.

“Sen bunu nereden buldun, çocuk?”

Sis Tilkisi

评价

您可能也会喜欢