Kış Kapısı gecesi Corran'da on beşini bitirmiş yedi genç kutsal ateşin başına dizildi.

Altısının bileğinde birer damga çıktı.

Yedincisinin bileğinde iki tane.

Yedinci Cian'dı ve o anda aklından geçen tek şey, bunun bir hata olduğuydu. Belki duman gözüne kaçmıştı. Belki bileğindeki şey damga değil, öğlen turba keserken çiziği olmuştu. Belki de Kış Kapısı'nın ruhları, yılda bir kez dünyaya karıştıkları bu gecede, sıkılmış ve bir turba kesicinin evlatlığıyla eğlenmeye karar vermişlerdi.

Bir, iki, üç, diye saydı içinden. Dört, beş. Nefes al.

Bileğinin iç yüzünde, tam damarın üstünde, ince ve kömür karası bir çizgi belirmişti. Bu, herkesinkinde çıkan gövde çizgisiydi. Çizginin başparmak yanında kısa, yatık bir çentik vardı: Söz'ün ilk harfi, Huş. Çizginin serçe parmağı yanında da bir çentik vardı: Kan'ın ilk harfi, Alıç.

İkisi aynı anda, aynı gövdede.

Cian bileğini hızla göğsüne bastırdı.

Damga uyanırken acıtmamıştı. Bunu kimse ona söylememişti; herkes yanık gibi, arı sokması gibi bir şey beklerdi. Değildi. Duman bileğinin çevresinde dolanmış, bir an durmuş, sonra deri altına sızmıştı, tıpkı soğuk bir derenin parmaklarının arasından akması gibi. Önce başparmak yanı serinlemişti. Sonra, tam o serinlik oturmuşken, serçe yanı ısınmıştı, öyle bir ısınma ki Cian elini bir an ateşe soktuğunu sanmıştı.

Sonra duman tuhaf bir şey yapmıştı. Yedi gencin önünde yedi ayrı ince sütun hâlinde yükselen duman, bir an için, hepsi birden, Cian'a doğru eğilmişti. Bir saman sapı kadar kısa bir an. Kimse fark etmemişti; herkes kendi bileğine bakıyordu. Ama Cian görmüştü ve ensesindeki tüyler hâlâ diken dikendi.

Ateşin yanında, kayın dalından asasına dayanmış yaşlı Bran duruyordu. Köyün en yaşlısıydı; Bilgeler gelene kadar ateşi o bekler, sözleri o söylerdi. Bran bir an kaşlarını çatıp dumana baktı. Sonra omuz silkti ve testisinden bir yudum daha aldı. Duman eğilirse eğilsin, Bran'ın bu yaşta merak edeceği şey değildi.

* * *

Ateş yeri köyün tepesindeydi, denize bakan dik çayırda. Kırk evin bütün halkı oradaydı; yaşlılar yün battaniyelere sarınmış, çocuklar ellerinde yanık şalgam fenerleri, kadınlar bira testileriyle. Ateşin çevresinde yedi taş vardı, kimin diktiğini kimse bilmezdi, ama her Kış Kapısı'nda on beşini bitirenler bu taşların önüne oturur, bileklerini kutsal dumana uzatırdı.

Dumanın kokusu turba ve kuru alıç dalıydı. Gökte ay yoktu. Deniz aşağıda, kayalıklarda homurdanıyordu.

Cian'ın solundaki taşta Fiona oturuyordu, değirmencinin kızı. Bileğindeki çizginin serçe yanında tek bir çentik parlıyordu ve kız sevinçten ağlıyordu. Kan damgası. Değirmenci kızını kucaklayıp havaya kaldırdı, kalabalık alkışladı. Kan damgası güçlü kol demekti, iyi hasat, iyi kalkan.

Sağındaki taşta Mael vardı, kayıkçının oğlu. Onunki Söz'dü. Mael bileğine bakıp kekeledi, sonra bayıldı. Annesi koşup yüzüne bira serpti. Söz damgası, eğer Bilgeler beğenirse, Tara'ya gitmek, ozan olmak, belki bir kralın kulağına konuşmak demekti. Mael'in annesi oğlunu ayıltırken bir yandan da komşularına göz ucuyla bakıyordu: Gördünüz mü?

Herkes bileğini gösteriyordu. Gösterilecek bir şey vardı çünkü; bu gece bunun için vardı.

Cian göstermedi.

“Cian.” Biri koluna dirsek attı. Orla'ydı, üvey kız kardeşi. Daha on dördündeydi, dumana bileğini tutmasına bir yıl vardı, ama ateşin başına kardeşinin yanına oturmak için sabahtan beri yaşlılara yalvarmış, sonunda Una'nın bir bakışıyla izin koparmıştı. “Hadi. Göster. Ne çıktı?”

“Hiçbir şey.”

“Yalan.” Orla'nın parmakları her zamanki gibi mürekkepliydi; ozan olacağını söylüyor, bütün gün kayın kabuklarına bir şeyler karalıyordu. “Kolunu öyle tutan biri hiçbir şey çıkmamış biri değildir. Ya çok iyi bir şey çıktı ya da çok kötü. Hangisi?”

Cian ona baktı. Orla'nın kara gözleri ateşi yansıtıyordu.

“Kötü,” dedi Cian. “Ya da iyi. Bilmiyorum.”

Orla bir an sustu. Sonra, hiçbir şey söylemeden, Cian'ın elini kendi kucağına çekti, kendi omzuyla kalabalıktan gizledi ve parmaklarını açtı.

Bileğe baktı.

Uzun süre baktı.

“Ah,” dedi. Sesi çok inceydi. “Ah, Cian.”

* * *

Efsaneleri Corran'da herkes bilirdi. Kış gecelerinde, turba ateşi kızıl kızıl yanarken, yaşlılar anlatırdı: Damga ya Söz'dür ya Kan. İnsanın bir dili, bir de eli vardır; biri ötekinin işini yapamaz. Bilgeler böyle der, krallar böyle bilir, ağaçlar böyle büyür. İki ağaç bir gölgeye sığmaz.

Ama bir zamanlar, yaşlıların gençliğinde, Una daha küçük bir kızken, bir çocuğun bileğinde ikisi birden çıkmıştı. Adı Ardan'dı. Ardan büyümüş, iki damgasının arasından üçüncü, yasak bir harf kesmiş, bilinmeyen bir sözü söylemiş ve o yıl kış hiç bitmemişti. Üç yıl güneş görülmemişti. Denizler donmuş, inekler ahırda ölmüş, insanlar çocuklarını sıcak tutmak için evlerinin kirişlerini yakmıştı. Corran'daki yaşlıların yarısı o kışta kardeşlerini gömmüştü; toprak donduğu için gömememiş, kayalıklardan denize bırakmıştı.

O günden beri iki damgalı çocuğa “Çatal” derlerdi. Ve o günden beri Bilgeler bir Çatal bulduklarında ne yapacaklarını bilirlerdi.

Yaşlılar bu kısmı pek anlatmazdı. Anlatmalarına gerek yoktu.

“Kimse görmedi,” diye fısıldadı Orla. “Değil mi? Kimse görmedi?”

“Sen gördün.”

“Ben sayılmam. Ben senin kız kardeşinim.” Orla burnunu çekti. “Gerçi kan bağımız yok, o yüzden belki sayılırım. Neyse. Sayılmam.”

Cian güldü. Gülmek istemiyordu, ama kendini tutamadı; Orla korktuğu zaman saçmalardı, Cian da korktuğu zaman saçmalara gülerdi. İkisi böyle büyümüştü.

Ateşin öbür yanından, iri bir gövde kalabalığı yararak geliyordu. Una'ydı. Kır saçlarını başının tepesinde topuz yapmış, kollarını sıvamıştı; bu soğukta kolunu sıvayan tek kadın oydu. Köyün en iyi turba kesicisiydi, en yüksek sesli kadınıydı ve Cian'ın on beş yıldır annesiydi.

“Ne bu suratlar?” dedi Una, ikisinin önünde durarak. “Cenaze mi var? Bileğini göster, oğlum. Bir şey çıkmadıysa çıkmadı, turba kesmek için damga gerekmez, ben elli iki yıldır damgasız kesiyorum.”

“Anne,” dedi Cian. “Burada değil.”

Una'nın yüzü değişti. Önce şaşkınlık, sonra bir şey daha, Cian'ın adını koyamadığı bir şey. Korku değildi. Korkuya benzeyen ama ondan daha eski, daha yorgun bir şey.

“Eve,” dedi Una. Sesi alçaldı. “İkiniz de. Şimdi.”

* * *

Eve giden yol bataklığın kenarından geçiyordu. Gece ayazdı, turba tarlalarının üstünde ince bir sis yatıyordu. Kış Kapısı gecesi olduğu için evlerin önüne şalgam fenerleri dizilmişti, ölülerin ruhları yolunu kaybetmesin diye. Fenerlerin oyulmuş yüzleri Cian'a sırıtıyordu.

Una'nın kara keçisi Bodach çitin üstünden onları izledi. Tek boynuzuyla çite vurdu, sanki nerede kaldınız der gibi. Bodach dokuz yaşındaydı, köydeki en yaşlı ve en kötü huylu keçiydi. Geçen yıl vergi toplamaya gelen kral memurunun defterini yemişti. Una o günden beri ona “kahramanım” diyordu.

Yolda Orla kardeşinin koluna girdi ve fısıldadı: “Bunu kimseye söylemeyeceğim. Biliyorsun, değil mi?”

“Biliyorum.”

“Ama bedava değil.”

Cian ona döndü. Orla'nın yüzünde, gözyaşlarının kurumuş izlerinin üstünde, tanıdık bir hesap ifadesi vardı.

“Orla. Belki yarın ölürüm.”

“O zaman borcun silinir, merak etme. Ama ölmezsen…” Orla kuşağından minik bir kayın kabuğu defter çıkardı, kömür kalemiyle bir şey karaladı. “Bir yıl boyunca bal çöreklerinin yarısı. Bir de bana Tara'dan bir ozan arpı teli getireceksin. Gerçek olanından.”

“Tara'ya gideceğimi kim söyledi?”

“Kimse.” Orla defteri kapattı. “Ama iki damgalı biri ya Tara'ya gider ya mezara. Ben senin için Tara'yı seçtim. Bal çöreğini de ona göre hesapladım.”

Cian, bütün korkusuna rağmen, bir kez daha güldü.

Ev tek odalıydı, taş duvarlı, saz damlı. Ortada ocak, bir köşede Una'nın yatağı, öbür köşede Cian ile Orla'nın saman yatakları. Duvarda turba bıçakları asılıydı, tavanda kurutulmuş balık. Una kapıyı kapattı, sürgüyü çekti ve ocağa iki kalıp turba attı.

“Göster,” dedi.

Cian bileğini uzattı.

Una baktı. Orla gibi uzun uzun bakmadı. Bir kez baktı, gözlerini kapadı ve derin bir nefes aldı. Burnundan, yavaşça. Sonra bıraktı.

“Demek geldi zamanı,” dedi.

“Ne zamanı?” Cian sesinin titrediğini duydu ve bundan nefret etti. “Anne, ne zamanı? Sen bunu biliyor muydun?”

Una cevap vermedi. Yatağının dibindeki sandığa gitti. O sandığı Cian hayatı boyunca açık görmemişti; Una ona dokunulmasını yasaklamıştı, Orla bir kez açmaya kalkmış, bir hafta keçi ahırında yatmıştı. Una boynundaki ipten küçük bir anahtar çıkardı, kilidi açtı, kapağı kaldırdı.

İçinden önce katlanmış bir şal çıkardı, mavi, yabancı işlemeli. Sonra bir avuç kurumuş çiçek. Sonra, en dipten, bir bıçak.

Turba bıçağı değildi. Kısa, kara, eski demirden bir bıçaktı ve sapına küçük çentikler kazınmıştı. Ocağın ışığında demir hiç parlamıyordu; ışığı yutuyor gibiydi.

“Anne,” dedi Orla. “Anne, o ne?”

Una bıçağı ocağa uzattı. Ucunu kızgın turbanın içine soktu ve orada tuttu.

“Yarın sabah Bilge gelecek,” dedi, gözlerini demirden ayırmadan. “Her Kış Kapısı'nın ertesi sabahı gelir, damgaları sayar, yazar, beğendiklerini Tara'ya götürür. Bu yıl kim geliyor biliyor musun? Ethne. Kara Bilge. Kırk yıldır sayım yapıyor, kırk yılda üç Çatal buldu.”

Cian'ın ağzı kurudu. “Ne yaptı onlara?”

Una sonunda ona baktı. Gözleri ıslaktı ama sesi taş gibiydi.

“Birini kazıdı,” dedi. “Ve üç çocuktan yalnızca biri sabaha çıktı.”

Bıçağın ucu kızarmaya başlamıştı. Ama tuhaf bir kızarmaydı bu; kırmızı değil, mosmor, sanki demir yanmayı istemiyormuş gibi.

“Ama ben Ethne değilim,” dedi Una. “Ve ben seni on beş yıldır besledim, kimsenin eline bırakmam. Senin hangi damgan daha zayıfsa onu bu gece biz kazıyacağız. Bilge geldiğinde tek damgalı bir oğlan bulacak. Bir yara izi, bir ateş hikâyesi. Dumanda yandı deriz.”

“Hangisi?” diye sordu Cian. “Hangisi zayıf?”

“Bilmiyorum.” Una omuz silkti, ama omuzları gergindi. “Kan'ı kazırız bence. Söz damgalı bir oğlanı Bilgeler okula alır, kimse ona dokunamaz. Kan damgalı bir oğlan ise kralın ordusuna yazılır, ilk savaşta ölür. Söz daha güvenli.”

Cian bir an düşündü. Hayatı boyunca turba kesmişti, kayık çekmişti, Una ile bataklıktan çuval taşımıştı. Kolları güçlüydü; bunu seviyordu. Bir yandan da, kimse görmezken, Orla'nın kayın kabuklarına yazdığı şiirleri okur, kafasında kelimeleri çevirir, bir gün güzel bir şey söyleyebilmeyi isterdi. Hangisinden vazgeçebilirdi? Elinden mi, dilinden mi?

Ve bir ses, kendi sesi, içinde çok sessizce sordu: Neden vazgeçmek zorundayım?

Cian bileğine baktı. Solda Söz, sağda Kan. İkisi de kömür karası, ikisi de yeni, ikisi de onun.

Bir, iki, üç, diye saydı. Dört.

Bileğinde bir şey kıpırdadı. Deri altında, damganın tam ortasında, gövde çizgisi bir an ısındı, sonra soğudu. Sanki biri, çok uzaktan, onu dinliyordu.

Una kızgın bıçağı ateşten çıkardı ve masaya oturdu.

“Ver bileğini, oğlum,” dedi. “Birini kazıyacağız.”

İki Damga

Reviews

You may also like these