SULTANI İKLİMİ RUM

(Kadim dostlar TOPKAPI SARAYININ balkonunda yine eskiye dair rivayetlerden bahsediyorlardı. Murat Han derin düşünceler ve uzun bir sessizlikten sonra merakı üzerine tekrar sordu )

Evliya! Ben de herkese malum olanların değil de mahrem vakanüvislerin bahsettiği, yüce güçlere sahip atalarım gibi olabilecek miyim? Biliyorum sen de bu bahsi biliyorsun dostum. Sen ne dersin, içindekini pürü pak haliyle söyleyesin. Evliya;

Hünkarım! Dediğiniz gibi feleğin kime güleceği belli olmaz lakin halis niyet her kapıyı açar derler. Bahsettiğiniz yazıları ben de işittim ve okudum. Gördüğüm odur ki feleğin seçtikleri hep halisane saf güzel niyette olanları olmuş.

Atalarım Bayezid Han veyahut Selim Han hakkında söylenen rivayetleri işitince kendimi o marifete layık görmekte pek şüphe duyar sık sık kederlenirim köşemde. Ne dersin Evliya bu işe? Evliya;

Ne diyeyim hünkarım, Mevlam görelim neyler neylerse güzel eyler.

Hıhh. Boşuna Evliya dememişler sana…

YIL 1396

NİĞBOLU

Haftalardır kale komutanı Doğan Bey önderliğinde acımasız kuşatmaya direnen Niğbolu Kalesinin enerjisinin bitmesine artık sayılı günler kaldığını görmek çok da zor değidi. Haçlıların geçtiği köyleri tarumar ettiğini gören, sınır boylarında keşiften sorumlu akıncı liderlerinden Ferhat Ağa ulak şahinlerinden birini Doğan Beye haber uçurması için gönderdi. Kaleiçi ve dolaylı yoldan haberlerle sınır boyları ahalilerinin bu kahruperişan haline şahit olan Doğan Bey, malumatı Bayezid Han’a ulaştırması için onlarca ulak şahini gökyüzüne saldı. Keza daha önce gönderdiği şahinler hedefe ulaşamamış olsa gerek ki haftalardır kuşatma halindeki kaleye en ufak yardım dahi gelmemiş belki de gelememişti.

Nihayet direniş ipinin kopmaya az kaldığı günlerden birinde salınan şahinlerden biri, Bayezid Han’ın şahincibaşına sonunda ulaşmayı başardı. Kaderin bir cilvesi olsa gerek ki Edirne yakınlarında ordugahında bulunduğu sırada bu elim haberi alan Bayezid Han, okuduğu mektupta tasvir edilen hal üzerine düşünmekten en az kuşatma altındaki kale ahalisi kadar yüreğinin derinlerinde bir sızı hissetti. Ve daha fazla gecikmenin artık kalenin düşmesine ve kale ahalisinin de dışındakilerle aynı kaderi paylaşmasına sebep olacağından artık şüphesi yoktu. Devletine güvenip de Anadolu’dan, sırf Rumeli’yi de bayındır hale getirip Müslüman yurdu yapmak için göç eden bu müminleri o aciz halden kurtarmak için tek çarenin vakanüvislerden işittiği atası Osman Gazinin sahip olduğuna benzer bir marifet bir güç sahibi olmak olduğunu anlamıştı. Ordusuna gün doğumuyla birlikte, kendisi onların başında olmasa dahi Niğbolu Kalesine doğru harekete geçmesini ve komutasını yürütmeyi Çandarlı Ali Paşaya emretti. Sebebini soranlara ise cevaben, onlara sonradan katılacağını, küçük bir ihtimal dahi olsa savaşı kazanmanın sırrına erebileceğini aklında muhakeme ettiğini söylemişti.

Ordusuna gece yarısı olmadan uyumaya geçmelerini söyleyen Bayezid Han, askerlerine kendisine bir istiare çadırı hazırlamalarını emretti. Gün ışıyana kadar istiarede kalmayı, atası Osman Gazi gibi özel makamlarla meşk etmeyi,onlara layık bir evlat olmayı düşünen Bayezid Han sürekli aklından atasının o gece yaptığı gibi kurandan ayetleri geçirmekteydi. Küçüklüğünden beri sürekli olarak okuduğundan yarı hafız sayılırdı. Bunlardan elbet birisinin de halis niyetine karşılık Allahtan bir şayanlık kapısı açacağını düşünüyordu.

Saatler hızlıca ilerlemişti. Elinde Kuran ile uyuyakalan Bayezid Han başlangıcını anımsayamadığı, ortamının parlaklığıyla göz kamaştırdığı bir rüyada buldu kendini. Anladı bir ihtimal vardı artık istediğine. Bir Kayın ormanıydı önünde gözüken ve dalları birbirine girecek kadar gövdeleri yakındı. Önünde ise sanki o yoldan gitmesi gerektiğini kendiliğinden anlatan bir açıklık vardı ağaçların sanki bilerek büyümediği tohum serpmediği. Yavaşça yürüdü sağına soluna bakıp gözlemleyerek belki dikkat etmesi gereken bir şey vardır diye de düşünerek. Ormana girmeden gördü zaten ve anlaşılan o ki bu bütün koca ormanın atası, onu tohumlarıyla var etmiş ve sanki hala besleyen bir büyükçe olup kendini belli eden ana ağaç vardı ve hedefi o olmalı, istediği şey orda saklı olmalı diye düşünüyordu. Bir müddet sonra da hedefine vardı zaten. Geldiği yerde ise sisli bir meydan ve karşısında o ana ağacın gövdesinde yer etmiş, ağacın kendi dallarının oluşturduğu büyük bir taht vardı ve bu tahtta oturan bir zat. Heyecandan korku nedir bilmeyen hayatında bir an bu duyguyu tatmamış Han ı hafiften bir titreme aldı. Anladı, o Kayın ormanı tahtının üstündeki zat gölgesi de her daim Kayı boyunun üstünde olan, girdiği savaş toplamı belli olmayan kazandığı zafer sayısının hesabı dahi tutulması bırakılmış Gazilerin gazisi namlı Osman Han idi. Bir elinde kabzasını tutuğu ucu yerde kıvılcım çıkaran Türklerin namlı kılıcı karabela, diğer elinde ise altından bir elma var idi. Üzerindeki kıyafetler ise sanki yılların verdiği savaş yorgunluğuna birer şahit olacak şekilde parçalı, hasarlı ve eskimiş idi. Altından elmanın olduğu sağ kolunu havaya kaldırdı Osman Gazi ve ardından olanları Bayezid Han sadece hayranlıkla sessizce izlemeye dalmaktan başka bir şey yapamadı. Bütün kayın ormanının dallarından yaprakları söken kuvvetli bir rüzgar başladı aniden çevrede ve bu yapraklar sanki sözleşmişçesine rastgele dağılmıyor rüzgarın ilettiği yolda bu altından elmaya doğru savruluyor ve elmanın içine girip kayboluyorlardı. Her bir yapraktan da sanki sesler geliyordu ne olduğu tam kestirilemeyen. Ama anladı Bayezid Han, bu olay eşsiz bir ikramın parçası bir ritüeli idi. Saygı ile sessizce ve hayranlıkla izledi, gözleri de az da olsa buğulandı. Bu büyük şeref kendisine nail olacaktı hissediyordu. En nihayet bütün ormanın yaprakları bitti ve bir tek taht ve Hanlar karşı karşıya kaldı. Osman Gazi eliyle işaret edip torununu çağırdı. Torunu ise saygısından başı önüne eğik şekilde yanına kadar gelip dedesinin eteğini öpüp alnına koydu ve dinledi;

-Bu orman, bu yapraklar, bu elma nedir bilir misin oğul?

-En doğrusunu büyük Gazi efendimiz bilir.

-Bu orman oğul, bizim ailemizdir, soyumuzdur, ceddimizdir, dalları aramızdaki bağları, yaprakları her bir evladımızı gösterir bize. Allah’ın halis niyetimize verdiği bir lütuftur bu orman, yüzyıllar boyu sarsılmayacak bir bağ, devredecek bir gücün hayalidir bu orman. Bu altın elma ise ilelebet olan ülkümüz, kızıl elmamızdır, yedikçe acıktıran, azaldıkça iştah artıran bir elmadır, cihana adalet getirme sevdamızdır oğul. Bu sevda bitmedikçe bu orman da bu elmayı ilelebet besleyecek yaşatacaktır Allah’ ın izniyle. Zamanı geldi, sen de tatmak ister misin evladım?

- Elbette Gazi Sultanım, elbette.

Dedi ve uykusundan silkinerek uyandı Bayezid Han. Sanki sınırsız bir ilham gelmişçesine ne yapması gerektiğini anında düşünüp ayaklandı. Hemen çadırının dışında bulunan şahinlerinin yanına elinde malumat notlarıyla koşan Bayezid Han bir şahinini kendisinden çok önce harekete geçmiş ordusuna, diğer şahinini ise Niğbolu Kale Komutanı Doğan Beye haber göndermesi niyeti ile gökyüzüne salmaya karar verdi. O anda şahinlerine dokunan Bayezid Han ilk şahindeki anormal hareketliliğe başta anlam veremedi lakin gökyüzünde şahinin normalden kat be kat hızlı süzüldüğünü görünce, atalarından gelen gücün rücusunun bu olduğunu anladı. İkinci şahine dokunurken bu bilinçte olan Bayezid Han göndereceği malumatı değiştirmeye karar verdi. Gerekirse kaleyi müdafaa için ölene kadar savaşmalarını emreden eski malumatına artık biçare olmadıklarını ve ordusunun kaleye tam zamanında yetişebileceğini ileten tümceyi de ekledi. Ardından Bayezid Han kendisinden önce harekete geçen ordusuna yetişebilmek için şahine dokunurkenki halis niyeti ile atına da dokundu ve ağzından şu ayet ilham edilircesine döküldü;

- Gökten yere kadar emri o yüce yaratan düzenler nitekim miktarı sizin hesabınıza göre bin yıl süren bir gün içinde emir arşa yükselir-

Bayezid Hanın atı şahinlerde olduğu gibi muazzam bir güce olağanın üstü bir sürate kavuştuğu sanki tüm cihanda belli oluyordu. Hanın şehzadeliğinden beri sadık yoldaşı olan atı Küheylan, yıllar boyu koşsa da hiç çatlamayacak ve normalinden kat be kat hızlı gidebilecek kadar güçlü olduğunu şahlanışındaki o endam, o güç gösterisi ile Hana gösterdi.

Günün ilk ışıklarıyla, başlarında hünkarları olmadan cenk yoluna çıkan ordu mensupları arkalarından sanki göğü ve yeri yararcasına kendilerine doğru gelen toz bulutunun ne olduğunu başta anlamasalar da, onun içinden bir ok gibi fırlayan küheylanın üzerinde Bayezid Hanı görünce içlerindeki merak yerini sevinç naralarına bıraktı. O anda anladılar ki, Bayezid Han da atalarından kimileri gibi kendine has bir sahipkıranlığa kavuşmuştu. Muazzam süratiyle kısa sürede ordusuna yetişen hükümdar ordusunu ortadan yarıp önlerine geçince aynı halis niyet ayetleri içinden geçirip sağ ve sol kollarını avuç içleri ordunun kanatlarını selamlayacak şekilde açarak birnevi manevi bir dokunuş ile ordusundaki bütün atlara yıldırım misali hızla hareket edecek bir güce kavuşmalarını sağladı. Eşsiz zaferleriyle tüm cihana nam salacak Yıldırım orduları işte ilk kez o an oluşmuştu.

O sırada kale müdafaasıyla meşgul, hünkarından gelen haberle bir ümit son gayreti ile direnen komutan ve askerleri kale gözcüsünden coşkuyla yükselen ; ‘’ Geliyorlar! Geliyorlar! Hünkarımızın ordusu nihayet yetişti yardımımıza ‘’ sevinç narasına kulaklarını çevirdi. Nöbet burcundan kale komutanı Doğan Beyin yanına gelen gözcü nefes nefese, yaklaşan orduyu şu kelimeler ile tasvir etti;

-Komutanım müjdemi isterim, bu gördüğüm süvari ordusu sanki bir yıldırım misali tozu dumana katarcasına bize doğru yaklaşıyor. Kanaatim odur ki; hünkarımız da tıpkı ataları gibi sahipkıranlığa erişti. Artık endişeye mahal yok, keza endişesi gereken artık küffar ordusudur gayri…

Sahipkıran

You may also like these