Gece yarısını yirmi geçe Tuz Seti ilk kez Tunde'nin adını söyledi.

Tunde o sırada tel örgünün üstündeki dar tahta yolda, elinde püskürtme hortumu, esniyordu. Lagün karanlıktı; yalnızca karşı kıyıda, Kara Taraf'ta, Yeşil'in içinden yeşil yeşil ışıklar yanıp sönüyordu. Sanki dev bir hayvan uyurken nefes alıyormuş gibi.

“Tunde.”

Hortum elinden kayacaktı. Sesi kulağıyla duymamıştı. Ses, ayak tabanlarından, tahtanın içinden, tel örgünün titreşiminden gelmişti. Kalın, yavaş, tanıdık.

Yorgunsun, dedi kendi kendine. Üç gecedir uyumuyorsun. Tahtalar gıcırdıyor, o kadar.

“Kıpırdama.”

Tunde kıpırdamadı. Kıpırdamadığı için, iki adım ötede, setin tuz kalıpları arasındaki kıl kadar çatlaktan içeri süzülen şeyi gördü. Bir asma. Parmak kalınlığında, ıslak, ucunda küçük bir tomurcuk. Tomurcuk, kör bir yılan gibi havayı kokluyordu.

Sonra döndü. Tunde'ye.

Tunde'nin sol kolundaki eski tuz yanığı karıncalandı. Hortumun vanasını sonuna kadar açtı. Tuzlu su, lagünün kendi suyundan üç kat tuzlu, ıslık çalarak asmanın üstüne boşaldı. Asma bir an kıvrandı, rengi yeşilden griye döndü, sonra kurumuş bir kurdele gibi çatlağın içine geri çekildi. Çatlaktan tıslamaya benzer bir ses geldi.

Tunde bir süre öyle durdu. Kalbi kulaklarında atıyordu. Ses bir daha konuşmadı.

“Kardeşim! Kardeşim, gördün mü onu?”

Chidi, tahta yolun öbür ucundan, telefonunu bir silah gibi önüne tutarak koşuyordu. Tombul gövdesi her adımda tahtaları sallıyordu. Telefonun ekranında küçük kırmızı bir yazı yanıp sönüyordu: CANLI.

“Asma,” dedi Tunde. “Küçük bir asma. Kaçtı.”

“Küçük mü? Kardeşim, o koca bir şeydi! Ekranda koca görünüyordu!” Chidi telefonu kendine çevirdi, gülümsedi, sesini kalınlaştırdı. “Gece Tuzu izleyicileri, burada, Sığlık'ın ön cephesinde, kardeşim Tunde az önce ölümcül bir Yeşil saldırısını tek başına püskürttü. Beğenmeyi unutmayın.”

Tunde ekrana eğildi. Sağ üst köşede küçük bir sayı vardı.

“Otuz bir kişi,” dedi.

“Otuz bir sadık kişi,” diye düzeltti Chidi. “Kalite, nicelikten önemlidir.”

“Otuzu senin akraban.”

“Otuzu benim sadık akrabam.”

Tunde güldü, ama gülerken gözü çatlağa kaydı. Kimse duymamıştı. Chidi bile. Altı yıldır olduğu gibi, yalnızca o duymuştu.

* * *

Sığlık, lagünün sığ yerine kazıklar üstünde kurulmuş bir mahalleydi. Yüzlerce ev, her biri kendi uzun bacaklarının üstünde, sudan iki kat yukarıda dururdu. Evler arasında yol yoktu; kanolar vardı. Gündüzleri kanolar balık, odun, kızartma, telefon şarjı, dedikodu taşırdı. Geceleri yalnızca nöbetçiler kalırdı.

Mahallenin çevresini Tuz Seti sarardı: tel örgü, tuz kalıpları, her on metrede bir püskürtme borusu. Çiçeklenme yirmi altı yıl önce gökten yağdığından beri dünyada çok şey değişmişti, ama bir kural hiç değişmemişti. Yeşil, tuzdan nefret ederdi. Tuzlu suya kök salamaz, tuz kalıbını yiyemez, tuzlu teni tutamazdı. Eko bu yüzden ayaktaydı. Lagün ve okyanus bu yüzden kentin anası babasıydı.

Ama tuz bedava değildi. Setin borularına basılan yoğun tuzlu su Kalkan Tuz şirketinden gelirdi ve şirket her damlayı sayardı. Nöbetçiler de sayılırdı. Tunde'nin bir gecelik nöbeti kırk tane ederdi. Kırk tane, iki kişilik bir akşam yemeği ya da Kemi'nin dronları için yarım bir pil demekti.

Chidi tahtanın kenarına oturdu, ayaklarını boşluğa sarkıttı ve torbasından iki dilim tuzlu kızarmış muz çıkardı. Birini Tunde'ye uzattı.

“Bedava değil,” dedi. “Yayında görünmen karşılığında.”

“O zaman benim payım yarı fiyat.”

“Kardeşim, sen yüzünü göstermiyorsun ki, hep arkanı dönüyorsun.”

Tunde muzu ağzına attı. Tuzluydu, sıcaktı, güzeldi. Bir şişe suyu da bir dikişte bitirdi. Hep susardı. Annesi bunu bebekliğine bağlardı: Doğduğun gün bütün gece ağladın, emzirdikçe ağladın. Sonra ebe sana bir kaşık su verdi, sustun. O günden beri su içiyorsun, oğlum, sen balıksın.

“Bak,” dedi Chidi birden, sesini alçaltarak. “Orada. Suda.”

Tunde baktı.

Setin dış tarafında, iki kazığın arasında, suyun altında yumuşak, altın renkli bir ışık yanıyordu. Bir lamba gibi. Daha doğrusu, çok güzel, çok sıcak bir evin penceresi gibi. Işık dalgalandıkça bir ses geliyordu sudan. Bir kadın sesi. Ninni söylüyordu.

“Fener Çiçeği,” dedi Tunde. Ağzı kurumuştu. “Sakın bakma.”

“Bakmıyorum. Kayıt bakıyor.”

Fener Çiçekleri bataklıkta yaşar, ışığa ve sese benzeyen bir şey yayardı. İnsanlar, özellikle de çocuklar, ışığın içinde sevdikleri birini görür, uzanırdı. Uzandıkları an çiçeğin yaprakları kapanırdı. Sığlık'ta her yıl iki üç kano boş bulunurdu. Annesi böyle gecelerde çocukları evden çıkarmazdı.

Ama setin içinde, evlerin arasındaki dar kanalda, küçük bir kano yavaşça setin kapısına doğru kayıyordu.

Kanoda bir çocuk vardı. Dokuz on yaşında. Gözleri açıktı, yüzünde uykulu bir gülümseme. Küçük ellerini kürek gibi suya daldırıyor, ışığa doğru çekiyordu.

“Tayo,” dedi Chidi. “Bu Mama Bisi'nin oğlu. Kardeşim, bu Tayo!”

Tunde koşmaya başlamıştı bile.

Setin kapısı zincirliydi ama alttan bir kanonun geçebileceği kadar boşluk vardı. Tayo'nun kanosu o boşluğa girdi. Tunde tahta yolun sonuna vardığında kano çoktan dış taraftaydı. Işık genişledi. Ninni yükseldi. Tunde bir an, yalnızca bir an, ışığın içinde bir şey gördü: kırmızı bir bez şapka. Bir adamın omzu. Bir el sallayış.

Hayır.

Hortumu çekti; boru kısa geldi. Tunde hortumu bıraktı, yanındaki tuz kalıbı yığınından bir kalıp kaptı, setin üstünden atladı.

Su, belinden yukarı çıkıyordu. Ayakları balçığa gömüldü. Tayo'nun kanosu bir kol boyu ötedeydi ve çocuk eğilmiş, elini ışığa uzatıyordu. Işığın kenarlarında, suyun altında, kocaman, etli yapraklar açılıyordu. Kapanmak için.

Tunde tuz kalıbını iki eliyle kaldırdı ve ışığın tam ortasına, çiçeğin ağzına bastırdı.

Ninni çığlığa döndü.

Su kaynar gibi köpürdü. Yapraklar Tunde'nin bileklerine dolandı; derisi yanar gibi oldu, sonra yapraklar birden gevşedi, bir yangın gibi değil, buzun erimesi gibi geri çekildi. Işık söndü. Çığlık sustu. Suyun yüzüne, gri, buruşmuş bir yığın çıktı.

Tayo gözlerini kırpıştırdı. Etrafına baktı. Sonra Tunde'ye baktı, suyun içinde, elleri hâlâ çiçeğin üstünde.

“Tunde abi,” dedi. “Niye ıslaksın?”

* * *

Tayo'yu annesine teslim ettiklerinde Mama Bisi önce oğlunu yarım saat öptü, sonra yarım saat dövdü, sonra Tunde'nin kucağına bir torba akara tutuşturdu. Tayo, popoyu ovuşturarak, kapının arkasından seslendi:

“Tunde abi! Yarın imza verir misin?”

“Neye?”

“Bilmem. Bir şeye.”

Chidi telefonuna baktı, inledi. “Kardeşim, yayın kesilmiş. Tam atladığın anda pil bitmiş. Hayatımın görüntüsü. Hayatımın!”

“İzleyici sayısı?”

“Otuz.” Chidi burnunu çekti. “Biri gitti.”

Nöbetin son saatini tahta yolun ucunda, sırt sırta oturarak geçirdiler. Doğuda, lagünün öbür yakasında, Kale'nin ışıkları yanıyordu. Cam kuleler, tuz kuleleri, kanalların üstünde kayan beyaz tekneler. Kale'de evler kazıklar üstünde değil, sağlam toprağın üstündeydi. Kale'de çocuklar geceleri ninni dinlemekten korkmazdı.

“Bir gün,” dedi Chidi, ağzı muz dolu, “ünlü olacağım. Bir milyon izleyici. Kale'de bir daire. Balkonundan deniz görünen.”

“Deniz zaten her yerden görünüyor.”

“Temiz deniz, kardeşim. Kokmayan.”

Tunde bir şey demedi. Onun hayali bir daire değildi, bir balkon değildi. Onun hayali bir sesti: bir gece, Sığlık'ın kazıklarının arasında değil, sağlam toprağın üstünde bir evde uyanmak ve dışarıda, karanlıkta, hiçbir şeyin ninni söylemediğini duymak. Sadece sessizlik. Ailesinin üç kişilik, derin, korkusuz uykusu.

Bunun için bir yol vardı, herkes bilirdi. Budayıcılar. Yeşil'e girip canavar avlayan, göğüslerinden kalp tohumu söküp satan, gözlerinde halka taşıyan adamlar ve kadınlar. Bir budayıcının tek gecede kazandığı, bir nöbetçinin bir yılda kazandığından fazlaydı.

Ve bir budayıcı ekibi, altı yıl önce, babasını Yeşil'e götürüp geri getirmemişti.

“Ne düşünüyorsun?” dedi Chidi.

“Su,” dedi Tunde. “Biraz su düşünüyorum.”

* * *

Ajayi ailesinin evi, Sığlık'ın batı ucunda, en eski kazıkların üstünde dururdu. İki oda, bir mutfak köşesi, bir de lagüne bakan, korkuluğu yarı çürük bir balkon. Tunde şafakla birlikte merdivenden çıktığında annesinin sesi kapının ardından geldi.

“Islak mısın?”

Kapıyı açmadan görmüştü. Folake Ajayi her şeyi kapıyı açmadan görürdü.

“Biraz.”

“Biraz ıslaklık olmaz. Ya ıslaksın ya değilsin.” Kapı açıldı. Folake, geniş omuzlu, başına bağladığı turuncu örtüyle, kollarında tuz tavalarının beyaz izleriyle, kapının ortasında durdu. Oğluna tepeden tırnağa baktı. Bileklerindeki kızarıklığı gördü. Gözleri daraldı. “Anlatacak mısın, yoksa ben mi uydurayım?”

“Tayo bir Fener Çiçeği'ne doğru kürek çekiyordu.”

Annesinin yüzünde bir şey geçti. Korku, sonra öfke, sonra yine korku. Sonra elini kaldırdı ve oğlunun ensesine hafifçe vurdu.

“Timsah gülünce kanonu bağla,” dedi.

İçeriden, perdenin arkasından, uykulu ama kararlı bir ses geldi: “Öyle bir atasözü yok, anne.”

“Şimdi var, Kemi. Yaz bir yere.”

Folake mutfağa döndü, ateşe bir tava koydu. Tunde ıslak tişörtünü çıkarırken perde aralandı ve Kemi'nin kafası göründü. On bir yaşındaydı, saçları tel tel, bir camı çatlak gözlükleri burnunun ucunda. Gözleri tamamen uyanıktı.

“Gel,” diye fısıldadı. “Hemen. Annem duymasın.”

“Kemi, uyumam lazım.”

“Teknik olarak,” dedi Kemi, “bunu gördükten sonra uyuyamayacaksın. O yüzden boşuna uğraşma.”

Kemi'nin köşesi, odanın yarısı, bir hurda dükkânıydı. Teller, kırık pervaneler, eski telefon ekranları, Kemi'nin kendi elleriyle lehimlediği yarı çalışır makineler. Bunların arasında, duvara yapıştırılmış bir ekranda, durdurulmuş bir görüntü vardı. Yeşil. Hep yeşil. Ağaçlar, asmalar, dev yapraklar.

“Kemi,” dedi Tunde yavaşça. “Bu nerede?”

“Kara Taraf. Eski Pazar'ın biraz kuzeyi.” Kemi gözlüğünü yukarı itti, sesi kırıldı. “Dört aydır dron gönderiyorum. Kızma. Biliyorum, yasak. Biliyorum, annem öğrenirse beni lagüne atar. Ama dinle. Dün gece biri döndü. Sadece biri. Diğer on ikisi dönmedi.”

“On iki dron mu?”

“Sonra kızarsın. Bak.”

Kemi bir tuşa bastı.

Görüntü hareket etti. Dron ağaçların arasında, alçaktan uçuyordu. Yapraklar kamerayı yalayıp geçiyordu. Bir açıklık. Açıklığın ortasında, yarı batık bir otobüsün üstünde, bir adam duruyordu. Sırtı kameraya dönüktü. Uzun boylu, omuzları hafif çökük. Başında kırmızı bir bez şapka vardı.

Tunde'nin nefesi kesildi. O şapkayı annesi dikmişti. Ucunda, sol tarafta, beyaz iplikle iki harf işlenmişti. Görüntü yaklaştıkça Tunde onları gördü. B. A.

Babası altı yıl önce, Tunde on bir yaşındayken, bir budayıcı ekibine taşıyıcı olarak Yeşil'e girmiş ve dönmemişti. Cesedi bulunamamıştı. Ekibin dönenleri yalnızca omuz silkmişti.

“Bu o,” dedi Kemi. Sesi titriyordu. “Değil mi? Bu o.”

Tunde cevap veremedi.

Ekranda adam yavaşça döndü.

Yüzü gölgedeydi. Ağaçların gölgesinde değil, kendi gölgesinde. Sanki yüzünün olması gereken yerde koyu yeşil bir boşluk vardı. Ama dudakları görünüyordu. Dudakları kıpırdadı. Ses yoktu, dronun mikrofonu çoktan bozulmuştu, ama Tunde o iki heceyi okudu.

Çünkü daha birkaç saat önce, Tuz Seti'nin içinden, aynı iki heceyi duymuştu.

Ekrandaki adam doğrudan kameraya baktı ve Tunde dedi.

Sonra görüntü yeşile boğuldu ve kesildi.

Yeşil Kıyamet

Reviews

You may also like these