“Sen haritayı çizdin, Seo-yeon. Şimdi üstünde dur.”

Gang Do-hyun bunu gülümseyerek söyledi. Her zamanki gibi. Kamera açıkken nasıl gülümsüyorsa öyle; dişleri görünmeden, gözleri hafifçe kısılarak.

Han Seo-yeon bileklerine baktı. İp, Atlas'ta yalnızca bir eşyaydı: Bağlama Halatı, Damgalı, dayanıklılık 400. Ama bileğine sürtündükçe yakıyordu, çünkü kapsülün acı ayarı yüzde sekseninde açıktı. Gökdelen loncası “gerçeklik” severdi.

Önlerinde Son Kapı duruyordu. On yıldır kimsenin ulaşamadığı, haritanın en kuzey ucundaki taş kemer. Ona giden yolu Seo-yeon çizmişti. Üç yılda, dört yüz on bir paftada, iki yüzden fazla ölümle.

Kemerin ardında bir şey kımıldadı. Büyüktü. Sisin içinden gelen nefesi, bir ovanın tüm otlarını aynı anda yere yatırdı.

“Kenar Bekçisi sadece haritacıyı görür,” dedi Gang, sanki bir yemek tarifini anlatıyormuş gibi. “Biliyorsun, bunu da sen buldun. Sen oradayken o seni izleyecek, biz yandan geçeceğiz. Mantıklı.”

“Mantıklı,” dedi Seo-yeon. Sesi kendisine bile yabancı geldi.

Arkadaki kırk kişiden biri güldü. Biri, “Yem iyi bağlandı mı?” diye sordu. Seo Jun-ki düğümü bir kez daha çekti. Kulağındaki kesik, sisin soluk ışığında bir çatlak gibi duruyordu.

Yem. Üç yıldır lonca sohbetinde adı buydu. İlk başlarda şakaydı. Sonra şaka olmaktan çıkmıştı da kimse fark etmemişti. Seo-yeon dahil.

Bir an, istemeden, aklına kırmızı atkılı bir kız geldi. Hızlı konuşan, her cümlesini “usta” diye bitiren bir kız. Seo-yeon gözlerini kırpıp o yüzü zihninden itti. Şimdi değil. Bu adı ilk taşıyan kendisi değildi. Bunu biliyordu ve bilmek hiçbir şeyi kolaylaştırmıyordu.

Sonra gökyüzü soyuldu.

Önce bir köşesi kalktı, ıslak bir duvar kâğıdı gibi. Ardından yırtık hızla büyüdü. Mavinin arkasında siyah yoktu; hiçbir şey yoktu. Rengi olmayan bir boşluk. Kuzeydeki dağlar tek tek beyaza döndü, sonra kenarlarından ufalanarak kayboldu.

Kırk kişilik kalabalık sustu. Sonra herkes aynı anda bağırmaya başladı.

“Çıkış! Çıkış düğmesi çalışmıyor!”

“Sistem! SİSTEM!”

Gang kafasını kaldırıp gökyüzüne baktı. Gülümsemesi ilk kez yerinden kaydı. Sonra Seo-yeon'a döndü, ve Seo-yeon onun gözlerinde tanıdık bir hesap gördü: Bu durumda en işe yarar kim?

“Seo-yeon,” dedi yumuşakça. “Harita. Kapının öbür yanını çiz. Hemen.”

Seo-yeon güldü. Kendisi de şaşırdı. Bağlı elleriyle sırtındaki pafta tüpüne uzanamadı ama envanterini açtı. Gözünün önünde yarı saydam bir liste belirdi. En altta, adı yıllar önce silinmiş eski bir pafta vardı. Boş kenarlıydı. Ona dokundu.

Kalemi zihninde tuttu ve paftanın kenar boşluğuna, haritanın hiçbir yere ait olmayan o beyaz şeridine, tek bir çizgi çekti. Kuzeyden güneye. Sonra çizginin başına iki kelime yazdı.

Buradan başla.

Kimse için değildi. Kendisi için de değildi. Sadece son kez bir şey çizmek istemişti, birinin emri olmadan.

Kenar Bekçisi kemerden çıktı. Gözü yoktu ama Seo-yeon onun kendisine baktığını biliyordu.

Dünya beyaza döndü.

* * *

Alarm, telefonun klasik zil sesiyle çaldı. Sabah Zili 2.

Seo-yeon gözlerini açtı ve tavanda bir leke gördü. Kahverengi, Kore yarımadasına benzeyen bir rutubet lekesi. Jeju Adası bile vardı; sağ alt köşede, küçük bir boya kabarması.

Bu lekeyi tanıyordu.

Doğruldu. Başı tavana iki karış kalmıştı, çünkü yatak bir rafın üstündeydi ve rafın altında masa vardı. Oda, kollarını iki yana açtığında iki duvara aynı anda dokunabileceği genişlikteydi. Penceresi yoktu. Kapının arkasında asılı bir takvim vardı.

Mart 2027.

On dördünün etrafına kırmızı kalemle bir halka çizilmişti. Halkanın yanında kendi el yazısı: ATLAS!!! 10.00.

Seo-yeon bir süre kıpırdamadan takvime baktı. Sonra telefonu aldı. Ekran yüzüne vurdu.

14 Mart 2027, Pazar. 06.10.

Telefon da eskiydi. Kenarındaki çatlak, gosiwon merdiveninde düşürdüğü günden kalmaydı. Bu telefonu, Atlas'ın ikinci yılında, ilk büyük ödemesinden sonra çöpe atmıştı.

Sakin ol. Say.

Ellerini dizlerine koydu ve saydı. Nefesini değil, odayı. Kapıdan masaya iki adım. Masadan lavaboya, ki lavabo koridordaydı, dokuz adım. Gosiwon kapısından Sillim metrosunun üçüncü çıkışına dört yüz on iki adım.

Dört yüz on iki. Bunu on yıl boyunca unutmamıştı. Unutmamak onun işiydi; adım saymak, ölçmek, hatırlamak. Gökdelen'in ilk haritalarını o yüzden çizmişti. Herkes yolda kaybolurken o, kaç adım yürüdüğünü bilirdi.

Sol eline baktı.

İşaret parmağının ucunda, tırnağın hemen altında, mavi-siyah bir mürekkep lekesi vardı.

Seo-yeon dün gece hiçbir şey çizmemişti. Bu odada kalem bile yoktu; kalemleri hep babaannesinin dükkânında bırakırdı. Leke de sıradan değildi. Parmağını yıkadı, sabunladı, tırnağıyla kazıdı. Leke yerinden kıpırdamadı. Sanki derinin değil, kemiğin rengiydi.

Buradan başla.

Seo-yeon lavabonun aynasında kendi yüzüne baktı. Yirmi bir yaşındaydı. Yanakları dolgundu, gözlüğü burnunun üstünde kaymıştı, saçı geçen hafta kendi kendine kestiği o felaket kısalıktaydı. Gözlerinin altında morluk yoktu. Kırmızı damar yoktu. Otuz bir yaşındaki kadının, on yıl kapsülde günde on saat yatmış kadının yüzü değildi bu.

“Peki,” dedi aynaya. “Peki.”

Ayna cevap vermedi. Arka odadaki adam duvarı yumrukladı, çünkü sabahın altısıydı ve gosiwonun kuralları vardı.

* * *

Seo-yeon bir saat boyunca dar yatağın üstünde oturup düşündü.

Ağlamadı. Ağlamak için zamanı yoktu. Atlas saat onda açılacaktı ve on yıllık bir hafızanın içinde, ilk dört saatte yapılacak şeylerin listesi bir kitaptan uzundu.

Önce gerçekleri sıraladı, babaannesinin matbaada kâğıt sıraladığı gibi; kenarları denk getirerek.

Bir: Atlas bugün açılıyor. Üç ay sonra Kur Günü gelecek ve Atlas'ın parası mühür, wona çevrilebilecek. O gün Atlas oyun olmaktan çıkacak, dünyanın ikinci ekonomisi olacak.

İki: Atlas'ta en büyük servet savaşla değil, adla kazanılır. Bir Sisli bölgenin ilk tam haritasını çizen kişi oraya ad verir ve o bölgedeki tüm ticaretin yüzde birini sonsuza dek alır. Bunu açılış gününde kimse bilmiyor. Açıklamasında sadece “Haritacılar bölgelere ad verebilir” yazıyor, o kadar. Kimse okumuyor.

Üç: Eski hayatında Seo-yeon kırk iki bölgenin haritasını çizmişti. Kırk ikisinin de adını Gang Do-hyun koymuştu. Doha Geçidi. Gökdelen Ovası. Doha'nın Kıyısı. Seo-yeon'un adı hiçbir paftada yoktu. Lonca anlaşmasında öyle yazıyordu, o da okumadan imzalamıştı, çünkü yirmi bir yaşındaydı ve biri ona ilk kez “Sen bir dahisin” demişti.

Dört: On yıl sonra Atlas çökecek. Neden çöktüğünü bilmiyor. Sadece son gün gökyüzünün soyulduğunu ve kendisinin bir kemerin önünde bağlı durduğunu biliyor.

Beş: Babaannesi hâlâ yaşıyor.

Bu sonuncusunu düşününce boğazı düğümlendi ve bir an dişlerini sıktı. Han Bok-nam, Euljiro'daki küçük matbaasında, eski hayatta Atlas'ın üçüncü yılında ölmüştü. Seo-yeon o gün bir baskın için kapsüldeydi. Telefonu, Gökdelen kuralı gereği, kapsülün dışında, kilitli dolaptaydı.

Bu sefer telefon cebimde olacak.

Kapının arkasında, takvimin hemen altında, bir zarf iğneyle tutturulmuştu. Üstünde kendi el yazısı: KAPSÜL PARASI – DOKUNMA. Dört aylık market mesaisi, her hafta bir zarfa konan nakit; bir milyon iki yüz bin won. Eski hayatta bu zarfı açılış sabahı koparıp koşa koşa çıkmıştı. Doğru karardı. Bu kez de öyle yapacaktı, ama koşmadan.

Fark başka yerde olacaktı.

Telefonuna bir not yazdı. Kısa tuttu, çünkü uzun yazarsa her şeyi yazmak isteyeceğini biliyordu.

1. Haritacı. Yine. 2. Hiçbir loncaya imza yok. 3. Ölçü Taşları: sur, Sarn, Ust. 4. Kör Vadi. İlk hafta. 5. Gang Do-hyun'a yaklaşma.

Beşinci maddeye bir süre baktı. Sonra sildi ve yeniden yazdı: Gang Do-hyun'u görürsen yürümeye devam et.

* * *

Dışarısı soğuktu. Mart sonu bile değildi; Seul hâlâ kışın son dişini geçiriyordu. Seo-yeon montunun fermuarını çenesine kadar çekti ve yürümeye başladı.

Bir, iki, üç.

Sokak aynıydı. Köşedeki kahvecinin tabelası hâlâ yarım yanıyordu; KAH E. Eski hayatta bu tabela iki yıl daha böyle kalmış, sonra dükkân kapanmıştı. Seo-yeon her sabah buradan geçerken iki yüz on yedinci adımda tabelaya bakardı. Baktı. KAH E. Bir kahkaha göğsünden kaçtı ve yanından geçen adam ona tuhaf tuhaf baktı.

Üç yüz kırk.

Metronun önünde bir kalabalık vardı. Her yer kalabalıktı aslında; Seul'ün yarısı bu sabah kapsül kafelere doğru yürüyordu. Ekranlarda Atlas'ın reklamı dönüyordu: dalgalanan bir harita, sisin içinden çıkan dağlar, altında tek bir cümle. Dünyayı sen çiz.

Seo-yeon reklamı izledi. Eski hayatta bu cümleye inanmıştı.

Dört yüz on iki.

Derin Kapsül'ün kapısı metro çıkışının tam karşısındaydı. Mavi neon tabelası sabah ışığında soluk görünüyordu. Kapının önünde kuyruk vardı; iki yüz kişi, belki daha fazla. Çoğu kendi yaşındaydı. Ellerinde kahve, gözlerinde o tanıdık açlık.

Seo-yeon kuyruğun sonuna geçti. Önündeki çocuk, lise forması üstüne şişme mont giymiş tıknaz bir oğlan, kucağında kocaman bir karton kutu taşıyordu. Kutudan sıcak yağ ve sarımsak kokusu yükseliyordu.

“Abla!” dedi çocuk, Seo-yeon daha ağzını açmadan. Sesi, kuyruktaki herkesin duyabileceği kadar yüksekti; herhalde her zaman öyleydi. “Tavuk ister misin? Annemin. Sillim'in en iyisi. Kapsülde on saat aç kalınmaz, değil mi? Tanesi üç bin won, sana iki bin beş yüz.”

Seo-yeon çocuğun yüzüne baktı. Burnunun üstündeki çil kümesine. Kaşının ortasındaki küçük yara izine.

Taşduvar.

Eski hayatta bu çocuğu bir kez görmüştü, o da ekranda. Atlas'ın dördüncü yılında, dünyanın en ünlü kalkancısı. Tek başına bir kale kapısını üç saat tutmuştu. Sonra bir sabah haberlerde yüzü bulanık bir fotoğrafla çıkmıştı: Atlas yıldızının reşit olmadığı ortaya çıktı, tüm hesapları silindi. Seo-yeon o haberi bir baskın arasında, yarım kulakla dinlemişti.

“Bir tane,” dedi Seo-yeon.

“Akıllı abla!” Çocuk kutuyu açtı, peçeteye sarılı bir but uzattı, parayı aldı ve kuyruğun geri kalanına dönüp bağırdı: “Akıllı insanlar tavuk alıyor! Annemin tavuğu adına!”

Kuyruktan iki kişi güldü. Biri gerçekten aldı.

Seo-yeon butu ısırdı. İyiydi. Gerçekten Sillim'in en iyisi olabilirdi. Ağzı doluyken düşündü: Bu çocuk birkaç yıl sonra bir ekranın içinde, kimliği yüzünden yok olacaktı ve kimse ona “Dur, önce şu kâğıdı doldur” dememiş olacaktı.

Bu senin işin değil.

Ama butu bitirdiğinde çocuğun forma yakasındaki isim etiketini okumuştu bile. Park Min-gyu. Unutmamak onun işiydi.

Kuyruk yavaşça ilerledi.

Kuyruğun başında, kapının yanında, uzun boylu biri ilan dağıtıyordu.

Seo-yeon onu sırtından tanıdı. Omuzlarını tutuş biçiminden. Elini uzatırken bileğini hafifçe büküşünden. Sesini duymadan önce bile kalbi göğsünün içinde bir yerden bir yere atladı.

Adam döndü. Yirmi yedi yaşındaydı. Saçı henüz o pahalı kuaförden geçmemişti. Montunun kolu yırtıktı. Elindeki ilanlarda sarı harflerle GÖKDELEN – Atlas'ta birlikte yükselelim! yazıyordu. Yanındaki kıza, kızıl boyalı saçlarıyla gülen kıza, bir şey söyledi ve kız kahkahayla ona omuz attı.

Sonra Gang Do-hyun başını kaldırdı ve kuyruğa doğru gülümsedi. Dişleri görünmeden, gözleri hafifçe kısılarak.

Seo-yeon olduğu yerde durdu.

Yürümeye devam et.

Adım atmadı.

Haritacı

Reviews

You may also like these